Met borg geen risico, zonder borg niet zakelijk

/in /door

Een vennootschap financiert de huurkoop waarmee een gelieerde vennootschap per 1 januari 2015 een onderneming overneemt. De verkoper blijft eigenaar tot de laatste termijn en laat de aandeelhouder achter beide vennootschappen borg staan. De vennootschap waardeert haar vordering in rekening-courant in 2020 af en neemt een verlies van ruim € 150.000. De inspecteur weigert de aftrek van dit verlies. De rechtbank geeft hem gelijk. Staat de aandeelhouder ook voor die financiering borg, dan is een afwaardering van de vordering niet aannemelijk. Staat hij niet borg, dan heeft de bv volgens de rechtbank juist een onzakelijke lening verstrekt.

Op afbetaling

De aandeelhouder van de vennootschap houdt via een zustervennootschap ook alle aandelen in de huurkoper. Die neemt per 1 januari 2015 in huurkoop een onderneming over, met bouwkundige voorzieningen en inventaris. De koopsom bedraagt € 165.000, waarvan € 50.000 direct wordt betaald. Het restant wordt in 36 termijnen afgelost tegen een rente van 3% per jaar. Totdat alle termijnen zijn voldaan, blijft de onderneming eigendom van de verkoper. De aandeelhouder staat bovendien borg voor de huurkoper. De vennootschap financiert de aanbetaling en alle termijnen via een rekening-courant. Ook de exploitatietekorten financiert zij.

Zakelijk of niet?

Volgens de vennootschap is de lening zakelijk. Die volgt de voorwaarden van de verkoper, maar met 4% rente. Door corona, gemeentelijke maatregelen en ziekte van de ondernemer staat volgens haar de terugbetaling op losse schroeven. Daar stelt de inspecteur tegenover dat er civielrechtelijk geen lening is, omdat een aflossingsverplichting ontbreekt. Is er wel een lening, dan is de afwaardering volgens hem niet aannemelijk gemaakt of is de lening onzakelijk.

Gelijke voorwaarden, gelijke borg

De rechtbank laat in het midden of er civielrechtelijk een lening is. De vennootschap maakt niet aannemelijk dat er een reëel verliesrisico bestaat. De verstrekte lening volgt de voorwaarden van de huurkoopovereenkomst en daarin staat de aandeelhouder borg. In dat geval kan zij de aandeelhouder aanspreken om de vordering te voldoen. Uit geen enkel stuk blijkt dat zij dat heeft gedaan..Goed koopmansgebruik, de maatstaf voor de fiscale winst, biedt dan geen ruimte voor een afwaardering van de vordering.

Zekerheid

Staat de aandeelhouder niet borg voor de vordering, dan is de lening onzakelijk. De verkoper bedingt immers een borgstelling boven op het eigendomsvoorbehoud. De vennootschap krijgt daarentegen geen enkele zekerheid van de huurkoper, terwijl zij zowel de overname als de verliezen financiert. Het ondernemingsrisico ligt daardoor in feite bij de vennootschap, niet bij de huurkoper. Onder zulke omstandigheden zou een onafhankelijke derde volgens de rechtbank geen lening verstrekken, tenzij daar een winstdelende vergoeding tegenover staat. Het debiteurenrisico is dan in feite aanvaard vanwege de aandeelhoudersrelatie en niet vanuit zakelijke overwegingen.
 

Bron: Rechtbank Gelderland | jurisprudentie | ECLI:NL:RBGEL:2026:7363 | 29-09-2026

Cashbonus ipv aandelenrechten: mag een voorziening?

/in /door

Vijf werknemers krijgen van de Franse moedervennootschap van hun werkgever voorwaardelijke rechten op aandelen. Zij ontvangen die aandelen alleen als zij na vier jaar nog in dienst zijn én aan bepaalde prestatiedoelen voldoen. Voordat de voorwaarden zijn vervuld, vindt een overname plaats. De nieuwe eigenaar doet de werknemers een voorstel: lever de voorwaardelijke aandelenrechten in en ontvang daarvoor een cashbonus. De cashbonus is niet gekoppeld aan de aanwezigheid in het bedrijf, prestaties of andere voorwaarden. Alle werknemers accepteren dit aanbod. Daardoor krijgen zij uiteindelijk geen aandelen, maar een bonus van in totaal ruim € 630.000, uit te betalen in 2016 en 2018. Achteraf blijkt dat bij geen van de vijf werknemers zou zijn voldaan aan de voorwaarden om de rechten op aandelen onvoorwaardelijk te doen worden.

Voorziening

De Nederlandse werkgever wil deze toekomstige kosten al in 2015 verwerken door een fiscale voorziening te vormen. De inspecteur wijst dit verzoek af. Volgens hem valt de regeling onder de wettelijke aftrekbeperking voor aandelen- en optieregelingen. Die bepaling voorkomt dat een onderneming de kosten van aan werknemers toegekende aandelen of optierechten van de winst aftrekt. Volgens de inspecteur maakt het daarbij niet uit dat de rechten nog onder voorwaarden zijn toegekend. 

Aftrekbeperking 

De Hoge Raad ziet dat anders. Volgens de Hoge Raad ontstaat pas een daadwerkelijk aandelen- of optierecht als aan de opschortende voorwaarden is voldaan. Zolang dat niet gebeurt, kunnen werknemers hun rechten niet afdwingen. In deze zaak worden de voorwaardelijke rechten al eerder ingeruild voor een cashbonus. De voorwaarden worden dus nooit vervuld. Daardoor ontstaat fiscaal gezien nooit een aandelen- of optierecht waarop de aftrekbeperking van toepassing is.

Cashbonus 

De cashbonus is daarom geen aandeelhouderslast die niet aftrekbaar is, maar een gewone ondernemingsuitgave. De werkgever mag hiervoor een voorziening vormen en die ten laste van de winst brengen.

Bron: Hoge Raad | jurisprudentie | ECLI:NL:HR:2026:1631 | 08-10-2026

Lening met lage rente blijkt te hoog gewaardeerd

/in /door

Een financieringsvennootschap krijgt binnen het concern een vordering van $ 207,7 miljoen op een werkmaatschappij in Kazachstan. De rente ligt ver onder de marktrente en de werkmaatschappij hoeft pas in 2031 iets te betalen. Als de vennootschap in 2018 naar Hongarije verhuist, claimt zij op die vordering een verlies van $ 37,6 miljoen. Het hof vindt dat verlies niet aftrekbaar. De vordering had vanaf het begin voor een lager bedrag op de balans moeten staan en dan is er bij vertrek geen verlies.

Minder waard dan op papier

De waarde van een vordering is niet altijd gelijk aan de nominale waarde. Stel dat iemand belooft je over vijftien jaar € 100 terug te betalen, zonder rente. Een koper betaalt daar vandaag flink minder voor, want elders levert zijn geld rente op. Die lagere prijs heet de contante waarde. De werkmaatschappij betaalt 0,1 procentpunt boven het interbancaire tarief, terwijl partijen een opslag van 2,75 procentpunt zakelijk vinden. Betalen hoeft pas op 1 februari 2031. De contante waarde van de vordering is daardoor fors minder dan $ 207,7 miljoen.

Afrekenen bij vertrek

De vennootschap zet de vordering toch voor het volle bedrag op haar balans. Voor de Belastingdienst telt zij elk jaar een zakelijke rente bij haar winst. Op 25 juli 2018 verhuist haar feitelijke leiding naar Hongarije. Bij zo'n vertrek moet er worden afgerekend alsof de vennootschap haar bezittingen verkoopt tegen de werkelijke waarde. Voor de vordering is dat $ 170,1 miljoen. Het verschil met de balanswaarde neemt de vennootschap als verlies. De inspecteur weigert de aftrek.

Meteen de lagere waarde

Volgens het hof verkrijgt de vennootschap de vordering op 9 december 2016 door een overdracht binnen het concern. Een nieuwe bezitting hoort op de balans voor haar werkelijke waarde. Hier is dat de contante waarde. Doorslaggevend is dat vóór 2031 niets opeisbaar is. Daardoor staat al bij de verkrijging vast hoeveel rente de vennootschap misloopt. Elk jaar groeit de waarde daarna richting het volle bedrag, en die groei telt als winst.

Fout alsnog hersteld

De vordering staat dus sinds 2016 te hoog op de balans. Zo'n balansfout mag de inspecteur herstellen in het oudste jaar dat nog openstaat. Hier is dat 2018: over 2017 heeft hij na de rechtbankuitspraak geen belang bij hoger beroep. Op 1 januari 2018 staat de vordering daarom voor de contante waarde van $ 166,5 miljoen op de balans. Met een waarde van $ 170,1 miljoen bij vertrek is er dus geen verlies. 

Bron: Gerechtshof Amsterdam | jurisprudentie | ECLI:NL:GHAMS:2026:2366 | 15-04-2026